Πολιτική Δικονομία Ι – Ιούλιος 2011

Β΄ Σειρά.

Θέμα 1

Ιστορικό

Ο Κ άσκησε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας την 21-04-2009 αγωγή κατά του Ψ και ζήτησε να αναγνωρισθεί η κυριότητά του επί δύο ακινήτων, ενός στη Χαλκίδα και ενός στη Θήβα, που είχε αγοράσει από τον Π με το υπ’ αριθμ. 2000/2005 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Χαλκίδος Σ, και την απόδοση των ακινήτων σ’ αυτόν (Κ). Έναν μήνα πριν από τη δικάσιμο παρενέβη στη δίκη ο Π με αυτοτελές δικόγραφο, που κοινοποίησε στους αρχικούς διαδίκους, με το οποίο ισχυρίσθηκε ότι κύριος των ακινήτων είναι ο Α, αφού ο Α τα είχε αγοράσει από αυτόν, που τα είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του. Δεκαπέντε ημέρες πριν από τη συζήτηση παρενέβη με όμοιο τρόπο στη δίκη ο Δ, υποστηρίζοντας ότι κύριος είναι ο Ψ και αυτός (ο Δ) ήταν ειδικός διάδοχός του, αφού είχε αγοράσει απ’ αυτόν τα δύο ακίνητα μετά την έναρξη της δίκης.

Κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο εμφανίσθηκε, εκτός όλων των ανωτέρω, και ο Ξ, ο οποίος δήλωσε προφορικά ότι αυτός είναι ο αληθής κύριος του ακινήτου στη Χαλκίδα, που το απέκτησε με έκτακτη χρησικτησία, και ζήτησε να αναγνωρισθεί η κυριότητά του και να αποδοθεί το συγκεκριμένο ακίνητο σ’ αυτόν.

Ερωτάται

1. Είναι κατά τόπον αρμόδιο το Πολυμελές Πρωτοδικείο Χαλκίδας;

2. Τι είδους παρέμβαση ασκούν ο Π, ο Δ και ο Ξ; Ασκούνται οι παρεμβάσεις παραδεκτά; Τι δικαιώματα αποκτούν οι παρεμβαίνοντες στη συγκεκριμένη δίκη;

3. Πώς θα κατανείμει το δικαστήριο τη δικαστική δαπάνη σε περίπτωση ευδοκίμησης της αγωγής του Κ (ως προς όλους τους συμμετέχοντες στη δίκη);

Θέμα 2

Ιστορικό

Ο Α κατήγγειλε τις συμβάσεις παροχής επενδυτικών συμβουλών που είχε καταρτίσει με τους Β και Γ λόγω υβριστικής συμπεριφοράς τους προς το πρόσωπό του. Η υβριστική συμπεριφορά αποτελούσε, κατά την άποψή του, σπουδαίο λόγο καταγγελίας των συμβάσεων. Οι Β και Γ θεωρούν την καταγγελία άκυρη, αρνούμενοι ότι επέδειξαν τη συμπεριφορά που τους καταλογίζεται. Άσκησαν προς τούτο αγωγή, η οποία όμως απορρίφθηκε τελεσιδίκως για ουσιαστικούς λόγους. Το δικαστήριο διαπίστωσε την υβριστική συμπεριφορά. Στη συνέχεια ο Α άσκησε αγωγή για χρηματική ικανοποίηση κατά των Β και Γ λόγω προσβολής της προσωπικότητάς του (ΑΚ 57). Ο Α επανέλαβε στην αγωγή τους ίδιους πραγματικούς ισχυρισμούς. Οι Β και Γ αμφισβήτησαν εκ νέου την επίδειξη εκ μέρους τους υβριστικής συμπεριφοράς. Ο Α αντέταξε ότι υπάρχει προς τούτο δεδικασμένο από την απόφαση για την καταγγελία της συμβάσεως. Το δικαστήριο δέχθηκε την ύπαρξη δεδικασμένου και καταδίκασε τους Β και Γ στην καταβολή του ποσού των 30.000 ευρώ τον καθένα. Στην απόφαση αναφέρεται ότι η υβριστική συμπεριφορά κατά 80% αφορούσε τον Β. Ο Γ κατέβαλε το ποσό των 30.000 ευρώ και κατόπιν τούτου στράφηκε αναγωγικώς κατά του Β, αξιώνοντας το 80% του καταβληθέντος ποσού. Ασκεί προς τούτο αγωγή κατά του Β.

Ερωτάται

1. α) Αποφάνθηκε ορθώς το δεύτερο δικαστήριο διαπιστώνοντας την ύπαρξη δεδικασμένου;

β) Πώς χαρακτηρίζετε από πλευράς συστηματικής κατατάξεως την πρώτη απόφαση του δικαστηρίου σε σχέση με την καταγγελία;

γ) Πώς χαρακτηρίζετε τη σχέση των Β και Γ μεταξύ τους στη δεύτερη δίκη για τη χρηματική ικανοποίηση;

δ) Υποχρεούται το δικαστήριο της αναγωγής να δεχθεί τη διαπίστωση ότι η υβριστική συμπεριφορά αφορούσε κατά 80% τον Β και να τον καταδικάσει (τον Β) στην καταβολή του 80% του ποσού που κατέβαλε ο Γ στον Α;

2. (Θεωρητικό ερώτημα) Τι σημαίνει η κρίση «η αγωγή είναι νόμω αβάσιμη»; Να δοθεί σύντομη και ουσιαστική απάντηση.

Θέμα 3

Ιστορικό

Ο Α άσκησε αγωγή κατά του Β με αίτημα να καταδικασθεί να του καταβάλει ως αποζημίωση για θετική ζημία και διαφυγόντα κέρδη το ποσό των 30.000 ευρώ από αδικοπραξία και συγκεκριμένα από τροχαίο ατύχημα. Ο Β με τις προτάσεις του δεν αμφισβήτησε τα γεγονότα που ισχυρίζεται ο ενάγων. Το δικαστήριο προβληματίζεται, γιατί θεωρεί την αγωγή αόριστη. Τελικώς εκδίδει απόφαση με την οποία απορρίπτει την αγωγή ως αόριστη, αναφέροντας τους λόγους της αοριστίας. Ο Α επιθυμεί να θεραπεύσει την αοριστία στο πλαίσιο της «ίδιας δίκης» με άσκηση εφέσεως, όπως και πράττει. Κατά τη συζήτηση της εφέσεως δεν παρίσταται ο εφεσίβλητος-εναγόμενος Β. Σε ερώτηση του δικαστηρίου για την απουσία του Β, ο Α απάντησε ότι επέδωσε εμπροθέσμως με δικαστικό επιμελητή στον Β αντίγραφο της εφέσεως με κλήση για συζήτηση. Η επίδοση έγινε στην κατοικία του Β (άρθρο 128). Επίσης, του απέστειλε εμπροθέσμως με ιδιωτικό ταχυδρομείο αντίγραφο της εφέσεως με κλήση για συζήτηση. Προσκόμισε προς τούτο την έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή και αντίγραφο ειδοποιητηρίου του ιδιωτικού ταχυδρομείου.

Ερωτάται

1. α) Ορθώς απέρριψε το δικαστήριο την αγωγή ως αόριστη ενόψει της συγκεκριμένης τοποθετήσεως του Β στην αγωγή;

β) Μπορεί να θεραπευθεί η αοριστία της αγωγής με την έφεση;

γ) Ποια είναι η αποδεικτική αξία της εκθέσεως επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή σχετικά με τα γεγονότα της μεταβάσεως του δικαστικού επιμελητή στην κατοικία του Β και την αναφορά ότι το οίκημα στο οποίο έγινε η επίδοση ήταν η κατοικία του Β;

δ) Είναι νόμιμη η επίδοση με ιδιωτικό ταχυδρομείο;

ε) Αν υποτεθεί ότι και το Εφετείο απορρίπτει την αγωγή ως αόριστη, τι μπορεί να πράξει ο Α;

2. (Θεωρητικό ερώτημα) Ποιοι σκοποί εξυπηρετούνται με τον θεσμό της υποχρεωτικής σύμπραξης δικηγόρου που προβλέπει ο ΚΠολΔ; Να υπάρξει σύντομη και ουσιαστική αναφορά.

Θέμα 4

Ιστορικό

Ο Α, κάτοικος Πάτρας, ασκεί αγωγή κατά του Β, κατοίκου Αθηνών, με αίτημα την καταδίκη του σε αποζημίωση, η οποία περιλαμβάνει αποκατάσταση αφενός περιουσιακών ζημιών, ύψους 40.000 ευρώ, και αφετέρου ηθικής βλάβης, ύψους 60.000 ευρώ, λόγω τροχαίου ατυχήματος που συνέβη στην Κόρινθο. Η αγωγή ασκείται στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πάτρας. Περαιτέρω, ο Β προσεπικαλεί στην εκκρεμή δίκη την ασφαλιστική εταιρεία Ε, η οποία καλύπτει την αστική ευθύνη του. Ακολούθως, ο Β ασκεί αγωγή κατά της Ε με αίτημα την αναγνώριση της υποχρεώσεως της τελευταίας να του καταβάλει όποιο ποσό θα καταδικασθεί αυτός να καταβάλει στον Α.

Ο Β παρίσταται νομίμως κατά τη δικάσιμο και, προς αντίκρουση της αγωγής του Α, ισχυρίζεται αφενός ότι δεν τον βαρύνει καμία υπαιτιότητα και αφετέρου ότι αποκλειστικά υπαίτιος για το ατύχημα είναι ο Α.

Ερωτάται

1. Είναι το δικαστήριο καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο προς εκδίκαση της αγωγής του Α;

2. Ποια είναι η δικονομική θέση της Ε; Με ποιον τρόπο μπορεί να συμμετάσχει στην εκκρεμή δίκη μεταξύ των Α και Β;

3. Ποιος φέρει το βάρος αποδείξεως των ισχυρισμών του Β προς αντίκρουση της αγωγής του Α;

4. Θα εκδικασθεί η αγωγή του Β κατά της Ε;

Οδηγίες εξέτασης

Από τα 4 θέματα θα πρέπει να απαντηθούν τα 2.

Απαντήσεις

Δεν διατίθενται απαντήσεις επί του παρόντος.

Μπορείτε να στείλετε τις ενδεικτικές απαντήσεις σας, κάνοντας μία συνεισφορά.