Θέμα
O Β δανείζει στον A το ποσό των 40.000 ευρώ και συντάσσουν ιδιωτικό συμφωνητικό σχετικά με τη συναλλαγή αυτή. Ο Α εξοφλεί εμπρόθεσμα το δάνειο και λαμβάνει από τον Β εξοφλητική απόδειξη με την υπογραφή του. Στη συνέχεια ο Β πεθαίνει. Οι δε κληρονόμοι του ανευρίσκουν το συμφωνητικό για το δάνειο και απευθύνονται προς τον Α ζητώντας να μάθουν αν τα χρήματα οφείλονται ακόμη. Ο Α, οποίος έχει απολέσει την εξοφλητική απόδειξη, προκειμένου να αποφύγει δικαστική διεκδίκηση των χρημάτων από τους κληρονόμους καταρτίζει νέα εξοφλητική απόδειξη πανομοιότυπη κατά περιεχόμενο με την απολεσθείσα στην οποία θέτει στην υπογραφή του Β και επιδεικνύει αυτήν στους κληρονόμους οι οποίοι μετά ταύτα πεισθέντες ότι η απαίτηση έχει εξαντληθεί παραλείπουν να εγείρουν απαίτηση του δανείου.
Στη συνέχεια ο Α έχοντας ανάγκη από χρήματα εκμεταλλεύεται το ζωγραφικό του ταλέντο και ζωγράφισε έναν πίνακα με θέμα η «τεθλιμμένη κόρη» στον οποίο θέτει την υπογραφή του γνωστού ζωγράφου Ζ, παραδίδει τον πίνακα αυτόν στον Γ, ιδιοκτήτη γκαλερί, προκειμένου αυτός να τον εκθέσει προς πώληση παριστώντας ψευδώς (Ο Α προς τον Γ) ότι ο πίνακας είναι έργο του Ζ. Ο Γ χωρίς καθόλου να ερευνήσει αν τούτο είναι αληθές εκθέτει τον πίνακα στην γκαλερί ως έργο του Ζ και τελικά πωλεί αυτόν στον φιλότεχνο Δ αντί του ποσού των 200.00 ευρώ το οποίο ο Γ παραδίδει στον Α. Μετά από μερικές ημέρες γεννώνται όμως αμφιβολίες στον Δ περί της γνησιότητας του πίνακα τις οποίες και εκφράζει στον Γ, ο οποίος τον παραπέμπει στον Α. Ο Α προσέρχεται στο Ζ τον οποίο και παρακαλεί να του υπογράψει βεβαίωση ότι ο πίνακας η «τεθλιμμένη μάνα» είναι δικό του έργο. Ο Ζ έχει πράγματι ζωγραφίαει πίνακα με αυτό το θέμα, και για αυτό υπογράφει την βεβαίωση την οποία του υποβάλλει ο Α, χωρίς να ελέγξει προσεκτικά το περιεχόμενο της. Στην πραγματικότητα η βεβαίωση αφορά την «τεθλιμμένη κόρη», γεγονός το οποίο παρείδε ο Ζ παραπλανηθείς από τον Α. Ο Α παραδίδει τη βεβαίωση αυτή στον Δ, ο οποίος πείθεται έτσι ότι ο πίνακας στον οποίο αγόρασε είναι γνήσιος και μετά ταύτα παραλείπει να διεκδικήσει από τον Α το καταβληθέν τίμημα.
Ποινική ευθύνη Α
Κατά του Α ασκείται ποινική δίωξη για την υπόθεση του ζωγραφικού πίνακα και παραπέμπεται στο ακροατήριό του αρμόδιου δικαστηρίου το οποίο τον καταδίκασε σε κάθειρξη οκτώ ετών.
Ο Α ασκεί έφεση με την οποία προβάλει το πρώτο μεταξύ άλλων: α) ότι η κλήση παράστασης στο δικαστήριο του επιδόθηκε μόλις δέκα μέρες πριν τη δικάσιμο β) ότι το πρωτόδικο δικαστήριο παρέλειψε να απαντήσει επί του αιτήματος του να κληθεί ο Ζ ως μάρτυρας στη δίκη, προκειμένου να εξεταστεί επί της γνησιότητος του πωληθέντος πίνακα.
Τι θα αποφανθεί το δικαστήριο επί των παραπάνω λόγων εφέσεως.
Τελικώς το δευτεροβάθμιο δικαστήριο καταδικάζει τον Α σε κάθειρξη έξι ετών. Ο τελευταίος ασκεί αναίρεση κατά της αποφάσεως ο δε Άρειος πάγος αναιρεί καθ’ ολοκληρίαν την απόφαση λόγω κακής σύνθεσης του δικάσαντος δικαστηρίου και παραπέμπει την υπόθεση του δευτεροβάθμιο δικαστήριο για νέα κρίση. Στην μετ’ αναίρεσιν δικάσιμο, ο Α δεν εμφανίζεται ενώπιον του δικαστηρίου, καίτοι έχει νομίμως κλητευθεί.
Τι θα πράξει το δευτεροβάθμιο δικαστήριο;