Πολιτική Δικονομία ΙΙ – Σεπτέμβριος 2018

Θέμα 1

Ιστορικό

Ο Α άσκησε αγωγή κατά του Β και ζήτησε να υποχρεωθεί να του καταβάλει το ποσό των 100.000 ευρώ ως αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία που υπέστη στο αυτοκίνητό του, όταν αυτό συγκρούστηκε, με αποκλειστική υπαιτιότητα του Β, με το δικό του αυτοκίνητο, καθώς και το ποσό των 20.000 ευρώ για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δέχθηκε εν μέρει την αγωγή και υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει στον Α το ποσό των 60.000 ευρώ ως περιουσιακή ζημία και το ποσό των 10.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Ο Α άσκησε έφεση κατά της πρωτόδικης απόφασης και επικαλέστηκε εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων ως προς τη μη επιδίκαση του συνολικού αιτηθέντος ποσού για την περιουσιακή του ζημία, και ο Β άσκησε αντέφεση προσβάλλοντας την ίδια απόφαση, που αφορούσε τα πραγματικά περιστατικά της υπαιτιότητάς του. Ο Α άσκησε μεταγενέστερα δικόγραφο πρόσθετων λόγων, επικαλούμενος εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων ως προς τη μη πλήρη επιδίκαση της χρηματικής ικανοποίησής του από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Στη δίκη στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο άσκησε πρόσθετη παρέμβαση υπέρ του Β, ζητώντας να απορριφθεί η έφεση του Α και να γίνει δεκτή η έφεση του Β, η ασφαλιστική εταιρία στην οποία ήταν ασφαλισμένο το αυτοκίνητο του Β, η οποία ισχυρίστηκε ότι η απαίτηση του Α έχει υποπέσει στην πενταετή παραγραφή, κατά το άρθρο 937 ΑΚ. Στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο δεν εμφανίστηκε ο Α και εκδόθηκε απόφαση που απέρριψε τις εφέσεις, τον πρόσθετο λόγο και την αντέφεση.

Ερωτάται

α) Είναι παραδεκτή η άσκηση της αντέφεσης του Β;

β) Είναι παραδεκτό το δικόγραφο των πρόσθετων λόγων έφεσης του Α;

γ) Είναι παραδεκτός ο λόγος περί παραγραφής της απαίτησης του Α, που επικαλείται ο προσθέτως παρεμβαίνων στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο;

δ) Θα μπορούσε ο Α να παραιτηθεί από το δικόγραφο της έφεσής του στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο, επειδή έμαθε ότι ο Β, ως ιατρός, είχε σώσει τον πατέρα του Α από βαριά αρρώστια;

ε) Μπορεί να επισπεύσει ο Α αναγκαστική εκτέλεση κατά του Β με βάση την πρωτοβάθμια απόφαση που δέχτηκε εν μέρει την αγωγή του;

Θέμα 2

Ιστορικό

Ο Α ασκεί κατά του Β διεκδικητική αγωγή ακινήτου, επικαλούμενος συμβατική κτήση της κυριότητας επ’ αυτού. Υπέρ του Β παρεμβαίνει στην εκκρεμή δίκη, τηρώντας τους νόμιμους τύπους, ο Ε, στον οποίο ο Β είχε παραχωρήσει δικαίωμα επικαρπίας. Οι Α και Ε καταθέτουν εμπροθέσμως προτάσεις, ενώ ο Β παραλείπει την κατάθεση προτάσεων. Ο Α ισχυρίζεται με το δικόγραφο των προτάσεών του ότι σε κάθε περίπτωση απέκτησε κυριότητα του ακινήτου και κατά τους κανόνες της τακτικής χρησικτησίας. Το δικαστήριο απορρίπτει τον αγωγικό ισχυρισμό του Α περί συμβατικής κτήσεως κυριότητας ως νόμω αβάσιμο, ωστόσο κάνει δεκτή την αγωγή, κρίνοντας ότι ο Α απέκτησε κυριότητα κατά τους κανόνες της τακτικής χρησικτησίας, και καταδικάζει τον Β στην απόδοση του ακινήτου. Ο Α, ο οποίος ουδέποτε επέδωσε την απόφαση στους Β και Ε, επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση κατά του Μ, στον οποίο είχε παραχωρηθεί η χρήση του ακινήτου, έπειτα από την πάροδο τριών ετών από την έκδοση της αποφάσεως, με την επίδοση στον Μ στις 20/10/2017 επιταγής προς εκτέλεση κάτω από αντίγραφο του απογράφου της αποφάσεως. Ο Μ ενημερώνει τον Ε, ο οποίος στις 30/10/2017 ασκεί αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως, την οποία στρέφει κατά του Α, προβάλλοντας ως λόγο την εσφαλμένη θεμελίωση της κρίσεως περί βασιμότητας της αγωγής στον ισχυρισμό περί της κτήσεως κυριότητας με τακτική χρησικτησία.

Ερωτάται

α) Επισπεύδεται ορθώς αναγκαστική εκτέλεση από τον Α κατά του Μ;

β) Ασκείται παραδεκτά η αίτηση αναιρέσεως του Ε;

γ) Σε ποιο λόγο στηρίζεται η αίτηση αναιρέσεως;

δ) Εάν ο Β παραιτηθεί από το δικαίωμα προς άσκηση ένδικων μέσων, έχει ο Ε δικαίωμα προς άσκηση αίτησης αναιρέσεως;

ε) Μπορεί ο Μ να προσβάλει την εναντίον του επισπευδόμενη αναγκαστική εκτέλεση; Για ποιο λόγο και σε ποια προθεσμία;

Θέμα 3

Ιστορικό

Ο Α ασκεί αγωγή ενώπιον του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης κατά του πρώην εργοδότη του Β, κατοίκου Θεσσαλονίκης, για την καταβολή ποσού 20.000 ευρώ ως αποζημίωση λόγω καταγγελίας της μεταξύ τους σχέσεως εργασίας. Η αγωγή γίνεται δεκτή με την υπ’ αριθμ. 50/2018 απόφαση του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία, έπειτα από αίτηση του ενάγοντος, κηρύσσεται για όλο το ποσό προσωρινά εκτελεστή. Στη συνέχεια ο Α επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση κατά του Β, επιδίδοντας σε αυτόν την Πέμπτη 15 Μαρτίου 2018 επιταγή προς εκτέλεση κάτω από αντίγραφο του απογράφου της πιο πάνω απόφασης του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης και επιβάλλοντας κατάσχεση σε ακίνητό του στη Θεσσαλονίκη τη Δευτέρα 19 Μαρτίου 2018. Ο Β καταθέτει τη Δευτέρα 23 Απριλίου 2018 στο αρμόδιο δικαστήριο ανακοπή κατά της κατασχέσεως και την επιδίδει στον Α την Παρασκευή 27 Απριλίου 2018. Ως λόγους για την ακύρωση της επιβληθείσας κατασχέσεως προβάλλει:

(α) ότι παρά τον νόμο η απόφαση κηρύχθηκε προσωρινά εκτελεστή·

(β) ότι η κατάσχεση επιβλήθηκε πρόωρα·

(γ) ότι ήταν απών κατά την ημέρα επιβολής της κατασχέσεως και δεν του επιδόθηκε αντίγραφο της κατασχετήριας εκθέσεως. Ο Β δεν ισχυρίζεται με την ανακοπή ότι η μη επίδοση της κατασχετήριας εκθέσεως του προκάλεσε βλάβη·

(δ) ότι είχε ήδη ασκήσει έφεση κατά της 50/2018 αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Θεσσαλονίκης·

(ε) ότι είναι ατελής η περιγραφή του κατασχεθέντος ακινήτου στην κατασχετήρια έκθεση που συνέταξε ο δικαστικός επιμελητής Δ.

Ερωτάται

1. Είναι παραδεκτοί και βάσιμοι οι λόγοι ανακοπής του Β;

2. Αν υποτεθεί ότι η επισπευδόμενη κατά του Β αναγκαστική εκτέλεση οδηγήσει στον πλειστηριασμό του πιο πάνω ακινήτου του, με επιτευχθησόμενο πλειστηρίασμα, μετά την αφαίρεση των εξόδων εκτελέσεως, ποσού 10.000 ευρώ, πώς θα κατατάξει ο επί του πλειστηριασμού υπάλληλος στον συνταχθησόμενο πίνακα κατατάξεως την πιο πάνω απαίτηση του Α και την απαίτηση ποσού 3.000 ευρώ του μόνου αναγγελθησόμενου εγχειρόγραφου δανειστή (του Β), του Γ;

Οδηγίες εξέτασης

Να απαντηθούν δύο από τα τρία θέματα.

Απαντήσεις

Δεν διατίθενται απαντήσεις επί του παρόντος.

Μπορείτε να στείλετε τις ενδεικτικές απαντήσεις σας, κάνοντας μία συνεισφορά.