Πολιτική Δικονομία ΙΙ – Σεπτέμβριος 2008

Θέμα Ι

Ιστορικό

Η εταιρία Α άσκησε αγωγή κατά του Β με αίτημα να καταδικαστεί να της καταβάλει το ποσό των 20.000 ευρώ, που αφορούσε τίμημα πωλήσεως εμπορευμάτων προς τον αποβιώσαντα πατέρα του Β, τον Γ, τον οποίο και κληρονόμησε. Η αγωγή έγινε δεκτή στον πρώτο βαθμό. Λίγο αργότερα, και πριν επιδοθεί η απόφαση, ο Β ανευρίσκει, κατά την τακτοποίηση του αρχείου του πατέρα του, μια εξοφλητική απόδειξη της Α για το επίδικο χρέος με ημερομηνία πριν από την άσκηση της αγωγής.

Ερωτάται

α) Τι θα πρέπει να πράξει συγκεκριμένα ο Β προκειμένου να αποτρέψει την εκ νέου καταβολή του χρέους;

β) Αν υποτεθεί ότι η απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου καθίσταται τελεσίδικη λόγω μη ασκήσεως ενδίκων μέσων και ο Β, συμμορφωθείς προς την απόφαση, προβεί σε εξόφληση του χρέους, δύναται μεταγενεστέρως, όταν πλέον ανευρίσκει την εξοφλητική απόδειξη, να εγείρει αγωγή αδικαιολόγητου πλουτισμού κατά της Α για τη διπλή πληρωμή; Έχει άλλες ένδικες δυνατότητες ο Β στην περίπτωση αυτή;

Θέμα ΙΙ

Ιστορικό

Ο Α ασκεί κατά του Β διεκδικητική αγωγή ακινήτου, επικαλούμενος συμβατική κτήση κυριότητας. Περαιτέρω, ο Α με τις προτάσεις του προτείνει και την τακτική χρησικτησία ως λόγο κτήσεως της κυριότητας του ακινήτου. Κατά τη συζήτηση της αγωγής ο Β ερημοδικεί. Το δικαστήριο κάνει δεκτή την αγωγή, κρίνοντας ότι ο ενάγων απέκτησε κυριότητα με τακτική χρησικτησία, και καταδικάζει τον Β σε απόδοση του ακινήτου. Ο Α, ο οποίος ουδέποτε επέδωσε την απόφαση στον Β, επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση εναντίον του τέσσερα χρόνια μετά την έκδοση της αποφάσεως. Ο Β ασκεί στη συνέχεια αίτηση αναιρέσεως κατά της αποφάσεως, προβάλλοντας ως λόγο την εσφαλμένη θεμελίωση της κρίσεως περί της βασιμότητας της αγωγής στον ισχυρισμό της τακτικής χρησικτησίας.

Ερωτάται

α) Επισπεύδεται ορθά αναγκαστική εκτέλεση από τον Α;

β) Ασκείται παραδεκτά η αίτηση αναιρέσεως;

γ) Σε ποιον λόγο στηρίζεται η αίτηση αναιρέσεως του Β;

δ) Μπορεί ο Β να προσβάλει την εναντίον του επισπευδόμενη αναγκαστική εκτέλεση; Για ποιον λόγο και σε ποια προθεσμία;

Θέμα ΙΙΙ

Ιστορικό

Ο Α επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση κατά του Β προς ικανοποίηση χρηματικής απαιτήσεως με την επίδοση επιταγής προς εκτέλεση στις 2.10.2004. Στις 15.1.2006 ο Α επιβάλλει αναγκαστική κατάσχεση σε ακίνητο του Β. Στη συνέχεια ο Β εκμισθώνει το ακίνητο στον Γ. Τελικά, το κατασχεθέν ακίνητο εκπλειστηριάζεται στις 30.4.2007 και ο υπερθεματιστής Δ, αφού καταβάλει το πλειστηρίασμα, λαμβάνει περίληψη της κατακυρωτικής εκθέσεως και τη μεταγράφει στις 20.5.2007. Στις 10.6.2007 ο Δ καταγγέλλει τη μίσθωση του ακινήτου. Ο Β ασκεί στις 10.7.2007 ανακοπή κατά της κατασχετήριας εκθέσεως, καθώς και της εκθέσεως πλειστηριασμού και κατακυρώσεως, επικαλούμενος την ακυρότητά τους. Ανακοπή κατά της εκθέσεως πλειστηριασμού ασκεί στις 20.7.2007 και ο Γ, την οποία στρέφει κατά των Α και Δ, επικαλούμενος ακυρότητα του αναγκαστικού πλειστηριασμού λόγω της προηγούμενης εκμισθώσεως του ακινήτου.

Ερωτάται

α) Επηρεάζει ο χρόνος επιβολής της κατασχέσεως και διενέργειας του πλειστηριασμού το κύρος τους;

β) Προβάλλονται παραδεκτά οι λόγοι ανακοπής του Β;

γ) Είναι παραδεκτή και βάσιμη η ανακοπή του Γ;

Απαντήσεις

Δεν διατίθενται απαντήσεις επί του παρόντος.

Μπορείτε να στείλετε τις ενδεικτικές απαντήσεις σας, κάνοντας μία συνεισφορά.