Εφαρμογές Ποινικού Δικαίου και Ποινικής Δικονομίας – Ιούνιος 2015 (Κλιμάκιο Α)

Θέματα

Ιστορικό

Η Α, έγκυος τριών μηνών, υποβάλλεται από τον ιατρό Β σε προγεννητικό έλεγχο για να ελεγχθεί η κατάσταση της υγείας του κυοφορουμένου εμβρύου της. Παρά το γεγονός ότι τα αποτελέσματα του ελέγχου δεν είναι ικανοποιητικά και υπάρχουν ενδείξεις για πιθανό σοβαρό πρόβλημα υγείας του εμβρύου, ο Β, παρατηρώντας βιαστικά και επιφανειακά τις εξετάσεις της Α, παραλείπει να της συστήσει περαιτέρω εξειδικευμένο προγεννητικό έλεγχο, ο οποίος θα ήταν ιατρικά ενδεδειγμένος εν όψει και της προχωρημένης ηλικίας της Α (40 ετών). Τελικά η Α φέρνει στον κόσμο ένα τέκνο, το οποίο πάσχει από βαριά ανίατη ασθένεια, η οποία επηρεάζει ιδιαιτέρως τόσο τη νοητική όσο και τη σωματική του ανάπτυξη. Ο Γ, σύζυγος της Α και πατέρας του τέκνου, πληροφορούμενος αμέσως μετά τον τοκετό τα ανωτέρω γεγονότα και αντιλαμβανόμενος ότι, αν είχε λάβει χώρα ο περαιτέρω έλεγχος, θα είχε διαγνωσθεί εγκαίρως το πρόβλημα υγείας του κυοφορουμένου και η Α θα είχε υποβληθεί σε άμβλωση (το πρόβλημα του κυοφορουμένου δεν μπορούσε να αντιμετωπισθεί ιατρικώς), οργίζεται ιδιαίτερα από τις παραπάνω παραλείψεις του Β και επιτίθεται με γροθιές κατ’ αυτού, με αποτέλεσμα να του σπάσει τη μύτη. Παράλληλα, λίγες ώρες μετά τον τοκετό και ενώ διαρκεί ακόμη η ταραχή της Α από τη διαδικασία αυτή, αλλά και από το γεγονός της γεννήσεως ενός παιδιού με σοβαρά προβλήματα υγείας, η Δ, μητέρα της Α, συζητώντας με την Α μέσα στο μαιευτήριο, της εκθέτει πόσο δύσκολη, έως δραματική, είναι η ζωή μιας μητέρας που έχει παιδί με νοητική και σωματική καθυστέρηση. Η Α διαβλέπει το ενδεχόμενο να επηρεασθεί η Α από την όλη συζήτηση και να επιχειρήσει να σκοτώσει το τέκνο της, πράγμα το οποίο και αποδέχεται. Η Α είχε όμως ήδη αποφασίσει να προβεί σε παρόμοια ενέργεια, χωρίς να έχει αναφέρει περί αυτού το παραμικρό στη μητέρα της. Έτσι, μόλις η Δ αποχωρεί από το δωμάτιο, αρπάζει η Α ένα μαξιλάρι και το βάζει πάνω στο πρόσωπο του τέκνου που κοιμόταν δίπλα της, ώστε αυτό να πεθάνει από ασφυξία. Προτού όμως επέλθει ο θάνατος, η Α σκέπτεται ότι είναι πολύ πιθανό η πράξη της αυτή να αποκαλυφθεί και έτσι, προ του φόβου της τιμωρίας, αφήνει τελικά το τέκνο να αναπνεύσει και να σωθεί.

Κατά της Α ασκείται ποινική δίωξη και διατάσσεται τακτική ανάκριση, στο πλαίσιο της οποίας η Α ζητά από τον Ανακριτή να εξετάσει έναν μάρτυρα υπερασπίσεως. Ο Ανακριτής απορρίπτει σιωπηρά το αίτημα αυτό. Μετά την περάτωση της ανακρίσεως, η υπόθεση εισάγεται ενώπιον του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, το οποίο παραπέμπει την Α στο ακροατήριο. Κατά του παραπεμπτικού βουλεύματος ασκεί έφεση η Α, επικαλούμενη απόλυτη ακυρότητα από την άρνηση του Ανακριτή να εξετάσει τον προταθέντα μάρτυρα υπερασπίσεως. Το Συμβούλιο Εφετών απορρίπτει την έφεση. Πριν από την έναρξη της αποδεικτικής διαδικασίας στο ακροατήριο, η Α αντιλέγει στην πρόοδο της δίκης, επικαλούμενη το γεγονός ότι η κλήση προς εμφάνιση στο ακροατήριο παραδόθηκε μεν στην ίδια αυτοπροσώπως, δεν επιδόθηκε όμως αντίγραφο της κλήσεως στον νόμιμα διορισμένο, ήδη από την ανάκριση, συνήγορο υπερασπίσεώς της και αντίκλητό της. Επίσης, κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, η Α αντιλέγει στην ανάγνωση της εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης που είχε διεξαγάγει δικαστικός πραγματογνώμων μετά από σχετική διάταξη του Ανακριτή, διότι η διάταξη αυτή δεν της είχε κοινοποιηθεί και έτσι δεν μπόρεσε η Α να ορίσει τεχνικό σύμβουλο.

Ερωτάται

1. Ποινική ευθύνη των Α, Β, Γ και Δ ή όχι και γιατί;

2. Είναι ορθή η απόρριψη της εφέσεως της Α από το Συμβούλιο Εφετών;

3. Τι θα αποφασίσει το δικαστήριο:

α) αναφορικά με τη μη επίδοση της κλήσεως στον αντίκλητο της Α και

β) αναφορικά με την ανάγνωση της εκθέσεως πραγματογνωμοσύνης;

Απαντήσεις

Δεν διατίθενται απαντήσεις επί του παρόντος.

Μπορείτε να στείλετε τις ενδεικτικές απαντήσεις σας, κάνοντας μία συνεισφορά.