Πολιτική Δικονομία Ι – Ιούνιος 2014 – Θέμα 2 από 2

Σημείωση: Στην πηγή υπάρχουν 2 διαφορετικά θέματα με την ίδια ένδειξη «Ιούνιος 2014», χωρίς διάκριση σειράς ή κλιμακίου. Πιθανόν αφορούν διαφορετικές σειρές ή διαφορετικό έτος. Αν γνωρίζετε, ενημερώστε μας.

Κλιμάκιο Β΄.

Ιούνιος 2014 – Θέμα 1

Ιστορικό

Το πιστωτικό ίδρυμα Π ενάγει την ετερόρρυθμη εταιρεία Ε για την καταβολή ποσού δανείου 100.000 ευρώ, το οποίο είχε καταστεί ληξιπρόθεσμο στις 31.1.2014. Η αγωγή κατατίθεται στο αρμόδιο δικαστήριο στις 2.3.2014 και επιδίδεται στο Π στις 30.5.2014. Στο μεταξύ ο ομόρρυθμος εταίρος της Ε, ο Ο, ασκεί αγωγή κατά του Π με αίτημα την αναγνώριση της ανυπαρξίας οφειλής κατά της Ε. Η αγωγή κατατίθεται στο αρμόδιο δικαστήριο στις 5.4.2014 και επιδίδεται στο Π στις 25.4.2014. Κατά τη συζήτηση της αγωγής του Π κατά της Ε, το Π προσκομίζει νομίμως την έγγραφη σύμβαση του δανείου. Η Ε, προς αντίκρουση της αγωγής, επικαλείται με τις εμπροθέσμως κατατεθείσες προτάσεις της ότι η οφειλή από το δάνειο δεν είχε καταστεί ληξιπρόθεσμη, διότι είχε συμφωνηθεί προφορικά ετήσια παράταση. Προς απόδειξη του ισχυρισμού της Ε καταθέτει ο μάρτυρας Μ.

Ερωτάται

α) Επηρεάζει η αγωγή του Π κατά της Ε την εκδίκαση της αγωγής του Ο κατά του Π;

β) Είναι παραδεκτή η κατάθεση του Μ;

γ) Εάν, έπειτα από την άσκηση της αγωγής του, το Π εκχωρήσει την απαίτησή του στον Ρ, πώς επιδρά η εκχώρηση στην εξέλιξη της δίκης;

δ) Εάν η αγωγή του Π απορριφθεί τελεσιδίκως ως νόμω αβάσιμη και στη συνέχεια ο εκδοχέας Ρ ασκήσει νέα αγωγή κατά του εγγυητή Σ προς καταβολή του εν λόγω ποσού, τι θα αποφασίσει επ’ αυτής το δικαστήριο;

Ιούνιος 2014 – Θέμα 2

Ιστορικό

Οι Α, Β, Γ και Δ είναι συγκύριοι ενός ακινήτου αξίας 300.000 ευρώ, το οποίο βρίσκεται στο Αγρίνιο. Ο Α ασκεί αγωγή διανομής του ακινήτου στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εναγόμενοι στην αγωγή είναι οι Β και Γ. Σύμφωνα με την αγωγή, οι συγκύριοι απέκτησαν το ακίνητο, μαζί με άλλα περιουσιακά στοιχεία, ως εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του πατέρα τους Π, κατοίκου Αθηνών κατά τον χρόνο του θανάτου του. Ημερομηνία δικασίμου ορίστηκε η 10η Ιουνίου 2014. Με τις προτάσεις του ο Α ζήτησε, συμπληρωματικά, 50.000 ευρώ που του όφειλε από δάνειο ο Β. Αντίγραφο της αγωγής επιδόθηκε κανονικά στον Β, ενώ, λόγω της απουσίας του Γ από την κατοικία του κατά τον χρόνο της επιδόσεως, ο δικαστικός επιμελητής εγχειρίζει αντίγραφο της αγωγής στον αδελφό του Γ, τον Σ, ο οποίος είχε έρθει να τον επισκεφθεί. Οι Α και Β παρίστανται κανονικά κατά τη δικάσιμο της αγωγής, ενώ ο Γ απουσιάζει. Το δικαστήριο κήρυξε απαράδεκτη τη συζήτηση της αγωγής.

Ερωτάται

α) Είναι το δικαστήριο καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο προς εκδίκαση της αγωγής;

β) Ασκείται παραδεκτώς η αγωγή; Εάν θεωρείτε ότι υπάρχει ζήτημα παραδεκτού, με ποιον τρόπο μπορεί να θεραπευθεί;

γ) Τι θα αποφασίσει το δικαστήριο επί του συμπληρωματικού αιτήματος του Α;

δ) Ορθώς κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση της αγωγής;

Ιούνιος 2014 – Θέμα 3

Ιστορικό

Ο Α ασκεί ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αγωγή κατά του Β με αίτημα την καταδίκη του στην καταβολή δύο ληξιπρόθεσμων οφειλών, ύψους 10.000 ευρώ από σύμβαση πωλήσεως και 17.000 ευρώ από σύμβαση δανείου αντιστοίχως. Κατά τη συζήτηση της αγωγής ο Β με τις προτάσεις του περιορίζεται στην προβολή των εξής ισχυρισμών: (α) ισχυρίζεται ότι δεν είναι καθ’ ύλην αρμόδιο το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, (β) ομολόγησε ότι όφειλε στον ενάγοντα το ποσό των 10.000 ευρώ ως τίμημα πωλήσεως, ταυτόχρονα όμως ισχυρίσθηκε ότι είχε εξοφλήσει την απαίτηση αυτή με την καταβολή του οφειλόμενου ποσού, χωρίς ωστόσο να λάβει εξοφλητική απόδειξη από τον Α, και (γ) αρνήθηκε τη σύναψη συμβάσεως δανείου με τον Α, αναφέροντας ότι «σιγά μην είχα ανάγκη τα χρήματα του Α». Με την προσθήκη-αντίκρουση επί των προτάσεών τους, ο μεν Α παραδέχθηκε ότι καταβλήθηκε από τον Β ποσό 10.000 ευρώ, ισχυριζόμενος όμως ότι η καταβολή αφορούσε την εξόφληση άλλου ισόποσου χρέους του Β προς αυτόν, ο δε Β ισχυρίσθηκε ότι η αξίωση του Α από τη σύμβαση πωλήσεως είχε παραγραφεί πριν από την άσκηση της αγωγής.

Ερωτάται

1. Ποια θα είναι η απόφαση του δικαστηρίου, αν υποτεθεί ότι δεν συντρέχει κάποια βάση για τη θεμελίωση της κατά τόπον αρμοδιότητας του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών;

2. Τι θα αποφανθεί το δικαστήριο σε σχέση με τον ισχυρισμό του Β περί ελλείψεως καθ’ ύλην αρμοδιότητας; Το ζήτημα της καθ’ ύλην αρμοδιότητας θα μπορούσε να εξεταστεί αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο, αν δεν προβαλλόταν αντίστοιχος ισχυρισμός από τον εναγόμενο;

3. Θα μπορούσε ο Β, προς απόδειξη του ισχυρισμού του περί εξοφλήσεως της απαιτήσεως του Α, να προσκομίσει επιστολή του ίδιου (Β) προς τον Α, στην οποία δηλώνει ότι κατέβαλε το ποσό των 10.000 ευρώ;

4. Ποιος φέρει το βάρος αποδείξεως ως προς τους ισχυρισμούς τους οποίους προβάλλουν ο ενάγων και ο εναγόμενος με την αγωγή, τις προτάσεις τους και την προσθήκη-αντίκρουση των προτάσεών τους;

5. Τι θα αποφασίσει το δικαστήριο ως προς τον ισχυρισμό του Β περί παραγραφής της αξιώσεως του Α;

Σεπτέμβριος 2014 – Θέμα 1

Ιστορικό

Ο Α, κάτοικος Βόλου, ασκεί αγωγή κατά του Β, κατοίκου Λάρισας, με αίτημα την απόδοση ενός ακινήτου ευρισκομένου στη Λαμία και αξίας 30.000 ευρώ, το οποίο του είχε εκμισθώσει, έπειτα από καταγγελία της σύμβασης μισθώσεως λόγω καθυστερήσεως καταβολής οφειλόμενων μισθωμάτων. Με την ίδια αγωγή ζητεί και την καταδίκη του Β στην καταβολή των οφειλόμενων μισθωμάτων, συνολικού ποσού 10.000 ευρώ. Το μηνιαίο μίσθωμα ανέρχεται στο ποσό των 400 ευρώ. Η αγωγή ασκείται στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λάρισας. Κατά τη συζήτηση της αγωγής ο Β με τις προτάσεις του ισχυρίζεται ότι δεν υφίσταται οφειλή μισθωμάτων που να δικαιολογεί την καταγγελία της συμβάσεως μισθώσεως, καθώς επίσης ότι σε κάθε περίπτωση η καταγγελία είναι άκυρη ως καταχρηστική. Ο Α με την προσθήκη-αντίκρουση επί των προτάσεών του μετατρέπει το αίτημα της αγωγής του και ζητεί την αναγνώριση της οφειλής του Β προς καταβολή των μισθωμάτων. Με προφορική δήλωση που καταχωρίζεται στα πρακτικά του δικαστηρίου κατά τη συζήτηση της αγωγής, ασκεί παρέμβαση ο Γ, ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι ο εκμισθωτής του ακινήτου και ζητεί την απόδοσή του σε αυτόν. Με τον ίδιο τρόπο ασκεί παρέμβαση υπέρ του Β ο υπομισθωτής Υ.

Ερωτάται

α) Ασκείται η αγωγή στο καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο δικαστήριο;

β) Ποιος φέρει το βάρος αποδείξεως των ισχυρισμών του Β;

γ) Τι θα αποφανθεί το δικαστήριο επί της μετατροπής του αιτήματος της αγωγής από τον Α;

δ) Πώς χαρακτηρίζετε τις παρεμβάσεις των Γ και Υ;

ε) Καθιστούν οι παρεμβάσεις αυτές δυνατή τη συμμετοχή των Γ και Υ στην εκκρεμή δίκη;

Σεπτέμβριος 2014 – Θέμα 2

Ιστορικό

Ο Α άσκησε αγωγή κατά των οφειλετών του, Β και Γ, με την οποία ζήτησε να υποχρεωθούν αυτοί να του καταβάλουν εις ολόκληρον ως αποζημίωση από αδικοπραξία για θετική ζημία και διαφυγόντα κέρδη το ποσό των 60.000 ευρώ. Προς αντίκρουση της αγωγής του Α, ο Β ισχυρίσθηκε με τις προτάσεις του ότι το χρέος από την αδικοπραξία είχε ήδη αποσβεσθεί διά της καταρτίσεως συμβάσεως αφέσεως χρέους (454 ΑΚ). Ο ενάγων Α αντέτεινε με την προσθήκη-αντίκρουση ότι η οφειλή δεν αποσβέσθηκε, διότι η σύμβαση αφέσεως χρέους ήταν καταπλεονεκτική και άρα άκυρη (ΑΚ 179). Προς απόδειξη του τελευταίου ισχυρισμού ο Α προσκομίζει την ένορκη βεβαίωση του Μ. Σε σχέση πάντα με την αγωγή του Α, ο εναγόμενος Γ θεώρησε ότι ο Α θα έπρεπε να είχε στραφεί και κατά του Δ ως συνοφειλέτη εις ολόκληρον. Για να εξασφαλίσει τη συμμετοχή του Δ στη δίκη, ο Γ κατέθεσε πριν από τη συζήτηση της αγωγής δικόγραφο στο δικαστήριο, το οποίο και χαρακτήρισε ως προσεπίκληση. Το δικόγραφο αυτό το κοινοποίησε νομίμως στον «προσεπικαλούμενο» Δ, ο οποίος όμως δεν προέβη σε καμία ενέργεια σχετικά. Το δικαστήριο έκρινε ότι οι αγωγικοί ισχυρισμοί του Α ήταν αόριστοι.

Ερωτάται

α) Πώς χαρακτηρίζονται δικονομικώς οι ισχυρισμοί των Β και Α με τις προτάσεις και την προσθήκη-αντίκρουση αντίστοιχα και ποιος διάδικος φέρει το βάρος απόδειξης;

β) Είναι δυνατή η απόδειξη του ισχυρισμού του Α με την ένορκη βεβαίωση του Μ;

γ) Ορθά χαρακτηρίζεται ως προσεπίκληση το δικόγραφο του Γ;

δ) Ποιες είναι οι έννομες συνέπειες της ενέργειας του Γ ως προς τον Δ;

ε) Πώς οφείλει το δικαστήριο να ενεργήσει, εφόσον κρίνει ότι οι αγωγικοί ισχυρισμοί του Α δεν είναι επαρκώς ορισμένοι; Ποιες δυνατότητες έχει ο Α προς άρση της αοριστίας των ισχυρισμών του;

Σεπτέμβριος 2014 – Θέμα 3

Ιστορικό

Το Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων (ΙΚΑ), που οφείλει σύνταξη στη Β σε περίπτωση θανάτου του συζύγου αυτής Α, ασκεί ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών αγωγή ακυρώσεως του μεταξύ αυτών (Α και Β) γάμου (ΑΚ 1378 αρ. 11), προκειμένου να απαλλαγεί από τη σχετική υποχρέωσή του. Οι Α και Β ήταν και είναι διαρκώς κάτοικοι Θεσσαλονίκης. Με τις εμπροθέσμως κατατεθείσες προτάσεις τους οι Α και Β περιορίστηκαν στην άρνηση της ιστορικής βάσης της αγωγής. Το δικαστήριο προβληματίστηκε ως προς το αν το ΙΚΑ έχει ενεργητική νομιμοποίηση και έννομο συμφέρον για την άσκηση της αγωγής, συγχρόνως όμως θεώρησε την αγωγή ως προφανώς ουσία αβάσιμη. Τελικώς εκδίδει απόφαση με την οποία αφήνει ρητά ανεξέταστο το θέμα της ενεργητικής νομιμοποιήσεως και του εννόμου συμφέροντος και απορρίπτει ως ουσία αβάσιμη την αγωγή.

Ερωτάται

α) Είναι καθ’ ύλην και κατά τόπον αρμόδιο το Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών;

β) Οι εναγόμενοι θα μπορούσαν να ισχυρισθούν παραδεκτώς με την προσθήκη-αντίκρουση στις κατατεθείσες προτάσεις τους ότι πρέπει να ανασταλεί η εκδίκαση της αγωγής εωσότου περατωθεί η δίκη επί άλλης αγωγής του ΙΚΑ κατά των ιδίων (Α και Β), υπό την αυτή ιδιότητα, με ίδιο αίτημα και ίδια ιστορική αιτία;

γ) Είναι ορθή η απόφαση του δικαστηρίου; Η απάντηση θα ήταν διαφορετική, αν οι εναγόμενοι με τις κατατεθείσες προτάσεις τους είχαν επικαλεσθεί την έλλειψη ενεργητικής νομιμοποιήσεως και εννόμου συμφέροντος του ΙΚΑ;

Οδηγίες εξέτασης

Ιούνιος 2014: Θα πρέπει να δοθεί απάντηση στα δύο από τα τρία θέματα.

Απαντήσεις

Δεν διατίθενται απαντήσεις επί του παρόντος.

Μπορείτε να στείλετε τις ενδεικτικές απαντήσεις σας, κάνοντας μία συνεισφορά.