Θεωρητικά Ζητήματα
- Ποια είναι η έννοια της αυτοδιοίκησης και ποια συνοπτικά τα είδη αυτής;
- Αστική ευθύνη του κράτους για αντισυνταγματικό νόμο και παράνομη δικαστική απόφαση.
Πρακτικά ζητήματα:
Πρακτικό 1
Νόμος Χ ορίζει ότι με απόφαση του Υπουργού Ανάπτυξης ένα προϊόν μπορεί να χαρακτηριστεί «ουσιώδες εν ανεπαρκεία» και να καθορισθεί ενδεικτική τιμή πώλησης αυτού. Με την απόφαση 100 του Υπουργού Ανάπτυξης η οποία δημοσιεύτηκε στο Τεύχος Α της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως με ημερομηνία 1-5-2017 και άρχισε να διατίθεται στο κοινό στις 10-5-2017, το εμφιαλωμένο νερό αφενός χαρακτηρίσθηκε ως ουσιώδες εν ανεπαρκεία κατά τους θερινούς μήνες, και αφετέρου καθορίσθηκε, ειδικά για τα καταστήματα των τουριστικών περιοχών που λειτουργούν ως ατομικές επιχειρήσεις, ενδεικτική τιμή πώλησης του τα 0,70 ευρώ ανά φιάλη 1 ½ λίτρου. Επίσης, με την ίδια απόφαση ορίστηκε ότι σε περίπτωση που τα αρμόδια όργανα διαπιστώσουν πώληση σε τιμή ανώτερη από την ενδεικτική, Ο Υπουργός ανάπτυξης, μετά από γνώμη Επιτροπής που αποτελείται από Διευθυντές του Υπουργείου, επιβάλλει χρηματικό πρόστιμο που κυμαίνεται από 300 έως 3.000 ευρώ, μπορεί δε να διατάξει τη διακοπή της λειτουργίας της ατομικής επιχείρησης μέχρι και 30 ημέρες.
Με την πράξη 200/9-6-2017 του Υπουργού Ανάπτυξης, επιβάλλεται στον Α, ο οποίος διατηρεί ατομική επιχείρηση μίνι-μάρκετ στην Πάτμο, πρόστιμο 2.500 ευρώ και διατάσσεται η διακοπή της λειτουργίας της επιχείρησης για 5 ημέρες, επειδή κατά τους ελέγχους που έγιναν στο κατάστημα του κατά την περίοδο από 1-5-2017 έως 5-6-2017 από υπαλλήλους της Οικονομικής Εφορίας, διαπιστώθηκε ότι πωλούσε το εμφιαλωμένο νερό 1 ευρώ ανά φιάλη 1 ½ λίτρου. Ο Α ισχυρίζεται ότι η επιβολή των κυρώσεων είναι παράνομη για τους εξής λόγους:
α) η εξουσιοδότηση του νόμου Χ δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του άρθρου 43 παρ. 2 Συντάγματος,
β) η υπουργική απόφαση 100 είναι ανυπόστατη, διότι δε δημοσιεύτηκε στο σωστό τεύχος της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως και άρχισε να εφαρμόζεται πριν γίνει γνωστή σε όλους τους ενδιαφερόμενους,
γ) η εν λόγω απόφαση παραβιάζει την αρχή της ισότητας και την οικονομική ελευθερία, διότι προβαίνει αδικαιολόγητα σε δυσμενή μεταχείριση των ατομικών έναντι των μη ατομικών επιχειρήσεων, χωρίς έρεισμα στον εξουσιοδοτικό νόμο, και καθορίζει ενιαία τιμή πώλησης, η οποία δεν καλύπτει το πραγματικό κόστος μεταφοράς και διάθεσης του προϊόντος σε νησιωτικές περιοχές
δ)
η απόφαση αυτή προβλέπει την επιβολή κυρώσεων στους παραβάτες χωρίς έρεισμα στον εξουσιοδοτικό νόμο, συγκροτεί δε γνωμοδοτικό συλλογικό διοικητικό όργανο, αποτελούμενο μόνο από 2 μέλη,
ε) η υπουργική απόφαση 200 εκδόθηκε με βάση τις εκθέσεις ελέγχου αρχών που είναι αναρμόδιες να διαπιστώσουν την τήρηση της καθοριζόμενης ενδεικτικής τιμής πώλησης εμφιαλωμένου νερού και σε αντίθεση με τη γνώμη της Επιτροπής του Υπουργείου, που είχε προτείνει ηπιότερες κυρώσεις,
στ) η ως άνω υπουργική απόφαση εκδόθηκε χωρίς ο Α να κληθεί προηγουμένως σε ακρόαση και χωρίς επαρκή αιτιολογία και
ζ) η ίδια η υπουργική απόφαση παραβιάζει τόσο την αρχή της ισότητας, όσο και την αρχή της αναλογικότητας, διότι δεν επιβάλλει κυρώσεις και σε άλλους καταστηματάρχες που πωλούσαν εμφιαλωμένο νερό σε τιμή ανώτερη της ενδεικτικής και οι επιβαλλόμενες κυρώσεις είναι ιδιαίτερα αυστηρές σε σχέση με τη βαρύτητα της παράβασης και το μέγεθος της ζημίας του.
Ευσταθούν οι ανωτέρω ισχυρισμοί του Α;
Πρακτικό 2
Νόμος Χ ορίζει, μεταξύ άλλων, τα εξής: «Η εγκατάσταση τηλεπικοινωνιών ή άλλων εγκαταστάσεων πλησίον αρχαίου μνημείου επιτρέπεται μόνο με έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού, μετά από προηγούμενη γνώμη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου (ΚΑΣ). Ή έγκριση χορηγείται αν η απόσταση από το μνημείο είναι τέτοια, ώστε να μην υπάρχει κίνδυνος να προκληθούν σε αυτό άμεσες ή έμμεσες βλάβες λόγω των χαρακτηριστικών της εγκατάστασης». Με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού με ημερομηνία 5-5-2017, εγκρίθηκε η εγκατάσταση σταθμού κινητής τηλεφωνίας του Α στη θέση Καμάρι του Πόρου, πλησίον του χώρου του Ιερού του Ποσειδώνα της Καλαρίας, ο οποίος είχε κηρυχθεί αρχαιολογικός χώρος με προγενέστερη απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού με ημερομηνία 1-10-2000, με την οποία είχε καθορισθεί και ζώνη Α’ προστασίας εντός αυτού. Πριν τη χορήγηση της έγκρισης, ο Υπουργός είχε ζητήσει τη γνώμη του ΚΑΣ, το οποίο είχε γνωμοδοτήσει θετικά, με την αιτιολογία ότι η εγκατάσταση του σταθμού δε θα γινόταν στο χώρο των ανασκαφών, ενώ, εξάλλου, είχαν ήδη εγκατασταθεί , χωρίς άδεια, πρόχειρες κεραίες κινητής τηλεφωνίας και είχε έτσι δημιουργηθεί μία πραγματική κατάσταση. Aς σημειωθεί ότι η Β’ Εφορία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων είχε εισηγηθεί αρνητικά για τη χορήγηση της έγκρισης, με την αιτιολογία ότι «η κεραία θα ήταν ορατή από τον αρχαιολογικό χώρο. Ναι μεν οι ανασκαφές βρίσκονταν σε απόσταση 120 μ. από τις ανασκαφές, όμως αυτές δεν είχαν ολοκληρωθεί ακόμη», και περαιτέρω ότι ο γραμματέας του ΚΑΣ ήταν τρίτος ξάδερφος εξ αγχιστείας του Α, ο οποίος ήταν ο ιδιοκτήτης του σταθμού:
Α) Χαρακτηρίστε την πράξη του Υπουργού Πολιτισμού με ημερομηνία 1-10-2000
Β) Η γνωμοδότηση του ΚΑΣ ήταν δεσμευτική για τον Υπουργό Πολιτισμού;
Γ) Η έγκριση εγκατάστασης του σταθμού δόθηκε νόμιμα από τον Υπουργό Πολιτισμού, αν εκείνος με προγενέστερη πράξη του με ημερομηνία δημοσίευσης στο ΦΕΚ την 1-5-2016, είχε εξουσιοδοτήσει τον Υφυπουργό Πολιτισμού να υπογράφει αντ’ αυτού τις πράξεις έγκρισης τοποθετήσεως τηλεπικοινωνιακών εγκαταστάσεων πλησίον αρχαίων μνημείων;
Δ) Αν υποτεθεί ότι ο Υπουργός Πολιτισμού ήταν αρμόδιος, η πράξη του με ημερομηνία 5-5-2017 είναι νόμιμη;
Ε) Μπορεί η πράξη αυτή να ανακληθεί μετά από 7 χρόνια; Αν ναι, ποιος θα είναι αρμόδιος να την ανακαλέσει, Ο Υπουργός ή ο Υφυπουργός;
Να απαντήσετε σε ένα θεωρητικό και ένα πρακτικό ζήτημα.