Εφαρμογές Πολιτικής Δικονομίας – Σεπτέμβριος 2019 (Κλιμάκιο Β)

Σημείωση: Στην πηγή (nomowiki.gr) το θέμα αυτό δημοσιεύθηκε μαζί με τα θέματα «Ιούνιος 2019» του ίδιου μαθήματος.

Θέμα Ι

Ιστορικό

1. Η εταιρία Α παροχής επενδυτικών συμβουλών κατήγγειλε τη σύμβαση εργασίας που είχε καταρτίσει με τους Β και Γ λόγω πλημμελούς εκπλήρωσης των υποχρεώσεών τους. Κατά τους ισχυρισμούς της, παρέσχαν συμβουλές σε ορισμένους αντισυμβαλλομένους που ήταν εμφανώς εσφαλμένες. Οι Β και Γ αμφισβήτησαν τον λόγο και κατ’ επέκτασιν το κύρος της καταγγελίας και άσκησαν αγωγή στο αρμόδιο δικαστήριο, ζητώντας να αναγνωριστεί η ακυρότητα της καταγγελίας και η μη ύπαρξη πλημμελούς συμπεριφοράς εκ μέρους τους. Έλαβαν χώρα αποδείξεις. Εκδόθηκε απόφαση που διαπίστωσε την πλημμελή εκπλήρωση των υποχρεώσεων των Β και Γ και απέρριψε την αγωγή ως ουσία αβάσιμη ως προς το πρώτο αίτημα. Κατά τις παραδοχές της αποφάσεως, πλημμελώς ενήργησε περισσότερο, σε ποσοστό 90%, ο Γ. Παράλληλα, το δικαστήριο δέχθηκε, με βάση τις αποδείξεις, ότι ο Γ δεν προσερχόταν τακτικά στην εργασία, ώστε η καταγγελία να είναι δικαιολογημένη και για αυτόν τον λόγο. Το δικαστήριο, σε σχέση με το δεύτερο αίτημα της αγωγής, έκρινε ότι είναι μη νόμιμο και απέρριψε την αγωγή με την αιτιολογία αυτή. Η απόφαση κατέστη τελεσίδικη μετά την εξάντληση και του δεύτερου βαθμού δικαιοδοσίας στη βάση εφέσεων των Β και Γ.

2. Στη συνέχεια η Α άσκησε αγωγή για αποζημίωση κατά των Β και Γ ως εις ολόκληρον υπόχρεων (ΑΚ 481), αξιώνοντας το ποσό των 70.000 ευρώ, που αναγκάστηκε να καταβάλει ως αποζημίωση στον επενδυτή Ε λόγω των εσφαλμένων συμβουλών των Β και Γ. Την ιστορική βάση της αγωγής αποζημίωσης αποτέλεσε ο ισχυρισμός ότι είχαν παρασχεθεί προφανώς εσφαλμένες επενδυτικές συμβουλές. Οι Β και Γ αρνήθηκαν την αγωγή. Ισχυρίσθηκαν ότι η αγωγή ήταν απορριπτέα ως αόριστη ή νόμω αβάσιμη, διότι δεν αναφερόταν ότι οι Β και Γ είχαν ενεργήσει υπαιτίως. Σε κάθε περίπτωση αντέταξαν ότι ενήργησαν νόμιμα. Η Α από την πλευρά της ισχυρίσθηκε ότι οι Β και Γ ήταν αυτοί που έπρεπε να ισχυρισθούν την έλλειψη υπαιτιότητάς τους λόγω της φύσης της προβαλλόμενης αξιώσεως. Αναπτύχθηκαν εκατέρωθεν οι ίδιοι πραγματικοί ισχυρισμοί όπως στην προηγηθείσα δίκη για την καταγγελία. Έλαβαν χώρα αποδείξεις. Το δικαστήριο θεώρησε ότι υπάρχει δεδικασμένο από την εκδοθείσα τελεσίδικη απόφαση για το κύρος της καταγγελίας γύρω από το ζήτημα της πλημμελούς εκπλήρωσης των υποχρεώσεων, ενώ δεν μπόρεσε να σχηματίσει από τις διεξαχθείσες αποδείξεις πλήρη δικανική πεποίθηση ως προς την υπαιτιότητα. Έκανε πλήρως δεκτή την αγωγή, υποχρεώνοντας τους Β και Γ να καταβάλουν στην Α το ποσό των 70.000 ευρώ. Η απόφαση κατέστη τελεσίδικη.

Στη συνέχεια ο Γ, που επιθυμούσε να δώσει ένα τέλος στην υπόθεση ενόψει νέας επαγγελματικής σχέσεως που είχε καταρτίσει, κατέβαλε στην Α το ποσό των 70.000 ευρώ και άσκησε αγωγή κατά του Β με αίτημα να του καταβάλει το ποσό των 35.000 ευρώ. Ο Β αρνήθηκε την αγωγή, ισχυριζόμενος ότι προεχόντως (κατά 90%) υπεύθυνος για τη ζημία είναι ο ίδιος ο Γ. Προσέθεσε ότι το θέμα αυτό έχει κριθεί από τις εκδοθείσες δικαστικές αποφάσεις στις δίκες με την Α.

Ερωτάται

α) Νομίμως έκρινε το δικαστήριο που απέρριψε ως μη νόμιμη την αγωγή καταγγελίας ως προς το δεύτερο σκέλος αυτής για τη διαπίστωση της πλημμελούς εκπλήρωσης των υποχρεώσεων;

β) Νομίμως έκρινε το δεύτερο δικαστήριο που ασχολήθηκε με την αγωγή αποζημιώσεως, δεχόμενο ότι υπάρχει δεδικασμένο από την πρώτη απόφαση ως προς την πλημμελή εκπλήρωση των υποχρεώσεων;

γ) Πώς συνδέονται οι Β και Γ ως εναγόμενοι στις δύο δίκες που άσκησε η Α και πώς χαρακτηρίζετε δικονομικά την πρώτη αγωγή της Α;

δ) Είναι βάσιμος ο ισχυρισμός του Β ότι το θέμα της κατανομής ευθύνης μεταξύ τους έχει κριθεί από τις προηγούμενες δικαστικές αποφάσεις;

ε) Παραδεκτώς δέχθηκε το δικαστήριο της πρώτης αγωγής ότι η καταγγελία ήταν έγκυρη και δικαιολογημένη λόγω των απουσιών του Γ;

ζ) Πώς αξιολογείτε, σε σχέση με τη δίκη της αποζημιώσεως (υπό 2), τους εκατέρωθεν ισχυρισμούς για την υπαιτιότητα ή την έλλειψη υπαιτιότητας και είναι ορθή η απόφαση του δικαστηρίου που έκανε δεκτή την αγωγή, καίτοι δεν σχημάτισε πλήρη δικανική πεποίθηση;

Θέμα ΙΙ

Ιστορικό

Ο Α ασκεί αγωγή εναντίον των Β, Γ, Δ ως ευθυνόμενων από αδικοπραξία, με αίτημα την καταδίκη τους εις ολόκληρον σε καταβολή αποζημιώσεως ύψους 200.000 ευρώ για υλικές βλάβες και ποσού 20.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση για ηθική βλάβη. Με τις προτάσεις του ο Β ζήτησε την απόρριψη της αγωγής λόγω έλλειψης παθητικής νομιμοποίησης ως προς τον ίδιο και, επικουρικά, ως ουσία αβάσιμης. Ο Γ ισχυρίσθηκε ότι υπάρχει εκκρεμοδικία από προηγούμενη αγωγή του Α εναντίον του με το ίδιο αντικείμενο. Ο Δ αρνήθηκε την ιστορική βάση της αγωγής. Το δικαστήριο απέρριψε την αγωγή ως προς τον Β για έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης, ανέστειλε την εκδίκαση της αγωγής ως προς τον Γ και δέχθηκε την αγωγή ως προς τον Δ ως ουσία βάσιμη.

Ο Α άσκησε έφεση κατά των Β και Γ, παραπονούμενος για την απόρριψη της αγωγής ως προς τον Β, ενώ ως προς τον Γ ισχυρίσθηκε ότι εσφαλμένα το δικαστήριο έκρινε ότι υπάρχει εκκρεμοδικία. Έφεση κατά της απόφασης άσκησε και ο Β, επικαλούμενος ότι το δικαστήριο έπρεπε να απορρίψει την αγωγή ως ουσία αβάσιμη. Ο Δ, με δική του έφεση, ισχυρίσθηκε ότι, λόγω εσφαλμένης διάγνωσης υπαιτιότητάς του, το πρωτοβάθμιο δικαστήριο επιδίκασε σε βάρος του χρηματική ικανοποίηση. Δύο μήνες πριν από τη δικάσιμο που ορίστηκε για τη συζήτηση της έφεσής του, ο Δ άσκησε πρόσθετους λόγους, επικαλούμενος ότι, λόγω εσφαλμένης εκτίμησης των αποδείξεων, το δικαστήριο επιδίκασε σε βάρος του το αιτηθέν ποσό για χρηματική ικανοποίηση, ενώ, αν είχε ορθά εκτιμήσει τις αποδείξεις, θα του επιδίκαζε μόνο 50.000 ευρώ. Το Εφετείο δέχτηκε την έφεση του Α και την έφεση του Δ, καθώς και τους πρόσθετους λόγους, ενώ απέρριψε την έφεση του Β λόγω έλλειψης έννομου συμφέροντος.

Ερωτάται

α) Είναι επιτρεπτή η άσκηση έφεσης κατά του Γ;

β) Παραδεκτώς ασκήθηκαν οι πρόσθετοι λόγοι από τον Δ;

γ) Είναι ορθή η κρίση του Εφετείου για την έλλειψη έννομου συμφέροντος του Β προς άσκηση έφεσης;

δ) Θεμελιώνονται λόγοι αναίρεσης κατά της απόφασης του Εφετείου;

ε) Ο Β φοβάται ότι ο Α θα επισπεύσει εναντίον του αναγκαστική εκτέλεση. Είναι βάσιμη η ανησυχία του; Αν ναι, πώς θα μπορούσε να αμυνθεί;

Απαντήσεις

Δεν διατίθενται απαντήσεις επί του παρόντος.

Μπορείτε να στείλετε τις ενδεικτικές απαντήσεις σας, κάνοντας μία συνεισφορά.