Εφαρμογές Πολιτικής Δικονομίας – Ιούλιος 2023

Κλιμάκιο Μ-Ω.

Θέμα Ι

Ιστορικό

Ο Α άσκησε αγωγή αποζημίωσης από αδικοπραξία ενώπιον του αρμόδιου δικαστηρίου κατά του Β, εταίρου της ομόρρυθμης εταιρείας Ε. Με την αγωγή του ο Α ζήτησε να καταδικασθεί ο Β να του καταβάλει ποσό 20.000 ευρώ ως αποζημίωση για τη θετική του ζημία από την καταστροφή του επαγγελματικού του οχήματος, 10.000 ευρώ ως αποζημίωση για την αποθετική του ζημία από τη στέρηση της εκμετάλλευσης του επαγγελματικού του οχήματος και 5.000 ευρώ ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω της ηθικής βλάβης που υπέστη. Εκδόθηκε απόφαση, με την οποία έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή. Συγκεκριμένα, το δικαστήριο επιδίκασε το ποσό των 15.000 ευρώ ως αποζημίωση για τη θετική ζημία και το ποσό των 6.000 ευρώ ως αποζημίωση για την αποθετική ζημία του Α, ενώ απέρριψε ως ουσία αβάσιμο το αίτημα της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης.

Ασκήθηκε νομίμως έφεση από τον Β, ο οποίος προσέβαλε την απόφαση σε σχέση με τη θετική και την αποθετική ζημία ως προς την παραδοχή της υπαιτιότητάς του, παραπονούμενος ότι εσφαλμένα έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή, ενώ έπρεπε να απορριφθεί ολοσχερώς. Ο Α άσκησε εμπροθέσμως με ιδιαίτερο δικόγραφο αντέφεση, ζητώντας με αυτή την απόρριψη της έφεσης του Β ως αβάσιμης. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την υπ’ αρ. 2/2023 απόφασή του απέρριψε τόσο την έφεση του Β όσο και την αντέφεση του Α ως απαράδεκτες. Ο Β άσκησε αναίρεση κατά της απόφασης του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου, επικαλούμενος την ανεπάρκεια των πραγματικών περιστατικών που εκτίθενται στην αγωγή του Α σε σχέση με αυτά που απαιτούνται από τον νόμο για τη θεμελίωσή της.

Στη συνέχεια, ο Α επέδωσε την 1/3/2023 στην ομόρρυθμη εταιρεία Ε κατασχετήριο έγγραφο, με το οποίο την επιτάσσει να μην καταβάλει στον Β, μέχρι του ποσού των 30.000 ευρώ, το μερίδιο που αναλογεί σ’ αυτόν από τα κέρδη της εταιρικής χρήσης. Ακολουθεί νομίμως επίδοση του κατασχετηρίου εγγράφου και στον Β. Η Ε δεν προβαίνει σε δήλωση, αλλά ασκεί πάραυτα ανακοπή κατά της κατάσχεσης, ισχυριζόμενη ότι τα κέρδη της ομόρρυθμης εταιρείας είναι ακατάσχετα, καθώς επίσης ότι το κατασχετήριο υπερβαίνει το επιδικασθέν ποσό της αξίωσης του Α. Ενόψει αυτών, ο Α ασκεί, πλέον, στις 3/4/2023 ανακοπή κατά της Ε, ζητώντας την ακύρωση της αρνητικής δηλώσεώς της και την καταβολή σε αυτόν του ποσού των 30.000 ευρώ.

Ερωτάται

1. Ορθά έπραξε το Εφετείο απορρίπτοντας την αντέφεση του Α ως απαράδεκτη;

2. Ανεξάρτητα από την απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα, μπορεί ο Α να ασκήσει παραδεκτώς αντέφεση ως προς το κεφάλαιο της αποζημίωσης για την αποθετική ζημία, καθώς και το κεφάλαιο για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης;

3. Σε ποιον λόγο θεμελιώνει ο Β την αναίρεσή του;

4. Τι θα αποφασίσει ο Άρειος Πάγος ως προς την αναίρεση του Β;

5. Ποια θα είναι η κρίση του δικαστηρίου επί της ανακοπής της Ε;

6. Ανεξάρτητα από την απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα, συντρέχουν οι πλημμέλειες που επικαλείται η Ε;

7. Ασκείται παραδεκτά η ανακοπή του Α;

Θέμα ΙΙ

Ιστορικό

Ο Α ασκεί κατά του Β διεκδικητική αγωγή ακινήτου, επικαλούμενος κτήση κυριότητας δυνάμει κληρονομικής διαδοχής διά διαθήκης από τον πατέρα του Π και επικουρικά κτήση κυριότητας με τακτική χρησικτησία (ΑΚ 1041). Προς υποστήριξη του Β παρεμβαίνει στην εκκρεμή δίκη ο Μ, στον οποίο ο Β είχε παραχωρήσει τη χρήση του ακινήτου, με τήρηση των διατάξεων των άρθρων 81 και 238 ΚΠολΔ. Ο Β με το δικόγραφο των προτάσεών του αμφισβητεί την ιστορική βάση της αγωγής του Α και με το δικόγραφο της προσθήκης επί των προτάσεων επικαλείται ακυρότητα της διαθήκης του Π λόγω έλλειψης συνείδησης των πράξεών του. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο κάνει δεκτή την παρέμβαση του Μ και απορρίπτει την αγωγή ως νόμω αβάσιμη ως προς όλες τις βάσεις της. Ο Α ασκεί έφεση, την οποία στρέφει κατά του Β, προβάλλοντας ως λόγο εφέσεως την εσφαλμένη ερμηνεία των περί κληρονομικής διαδοχής διατάξεων. Έπειτα από την άσκηση της εφέσεως, ο Α μεταβιβάζει το ακίνητο στον Γ. Κατά την εκδίκαση της εφέσεως του Α, ο Β καταθέτει νόμιμα προτάσεις και προβάλλει εκ νέου τον ισχυρισμό περί ακυρότητας της διαθήκης του Π λόγω ελλείψεως συνειδήσεως των πράξεών του. Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο απορρίπτει τον ισχυρισμό του Β περί ακυρότητας της διαθήκης του Π ως απαράδεκτο, κάνει δεκτή την έφεση του Α, εξαφανίζει την εκκαλούμενη απόφαση, κρατεί και δικάζει την αγωγή και την κάνει δεκτή, κρίνοντας ότι αποδείχθηκε η βάση της τακτικής χρησικτησίας, και καταδικάζει τον Β στην απόδοση του ακινήτου.

Ο Γ επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση κατά του Β με επίδοση σε αυτόν στις 2.6.2022 επιταγής προς εκτέλεση κάτω από αντίγραφο του απογράφου της αποφάσεως του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου και αποβάλλει τον Β από το ακίνητο στις 15.6.2022. Ο Β στις 24.6.2022 ασκεί ανακοπή προς ακύρωση της επιταγής προς εκτέλεση, καθώς και της διενεργηθείσας αποβολής, επικαλούμενος την ανυπαρξία κυριότητας του Α, δικαιοπαρόχου του Γ, επί του ακινήτου, λόγω ακυρότητας ως εικονικής της συμβάσεως κτήσεως του ακινήτου από αυτόν. Υποβάλλει επίσης αίτηση αναστολής της εκτελεστικής διαδικασίας.

Ερωτάται

α) Ασκείται παραδεκτώς η έφεση του Α;

β) Είναι ορθή η απόρριψη από το δευτεροβάθμιο δικαστήριο του ισχυρισμού του Β περί της ακυρότητας της διαθήκης του Π ως απαράδεκτου;

γ) Είναι ορθή η κρίση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου ως προς την παραδοχή της αγωγής του Α;

δ) Επί αρνητικής απαντήσεως στα ανωτέρω υπό β και γ ερωτήματα, ποιοι λόγοι αναιρέσεως στοιχειοθετούνται;

ε) Είναι δυνατή η επίσπευση αναγκαστικής εκτέλεσης από τον Γ κατά του Β;

ζ) Είναι παραδεκτός ο λόγος ανακοπής του Β;

η) Ποια θα είναι η κρίση του δικαστηρίου επί της αιτήσεως αναστολής της εκτελεστικής διαδικασίας;

Οδηγίες εξέτασης

Να δοθούν απαντήσεις στο ένα από τα δύο θέματα.

Απαντήσεις

Δεν διατίθενται απαντήσεις επί του παρόντος.

Μπορείτε να στείλετε τις ενδεικτικές απαντήσεις σας, κάνοντας μία συνεισφορά.