Πολιτική Δικονομία ΙΙ – Ιούλιος 2014 (Κλιμάκιο Πανταζόπουλου – Τριανταφύλλου – Κατηφόρη)

Θέμα 1

Ιστορικό

Ο Α άσκησε αγωγή κατά του Β στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και ζήτησε να υποχρεωθεί να του καταβάλει το ποσό των 200.000 ευρώ κατά την κύρια βάση της ως αμοιβή από σύμβαση έργου και κατά την επικουρική της βάση ως δαπάνες από εκτέλεση εντολής. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο απέρριψε την αγωγή κατά την κύρια βάση της, δέχθηκε την αγωγή κατά την επικουρική της βάση και κήρυξε την απόφαση προσωρινώς εκτελεστή. Ο Α άσκησε έφεση κατά της απόφασης και ζήτησε να εξαφανιστεί η απόφαση και να γίνει δεκτή η αγωγή του κατά την κύρια βάση της, ενώ με τις προτάσεις του περιόρισε το καταψηφιστικό αίτημα της αγωγής του στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο σε αναγνωριστικό. Ο Β άσκησε έφεση κατά της ίδιας απόφασης και, επικαλούμενος εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων, ζήτησε να εξαφανιστεί η απόφαση και να απορριφθεί η αγωγή του Α. Στο μεταξύ ο Α επισπεύδει εκτέλεση κατά του Β και αυτός ασκεί ανακοπή κατ’ άρθρο 933 ΚΠολΔ, επικαλούμενος ότι εκκρεμεί έφεσή του κατά της ως άνω απόφασης.

Ερωτάται

α) Έχουν έννομο συμφέρον για την άσκηση των εφέσεων οι Α και Β και γιατί;

β) Αν το πρωτοβάθμιο δικαστήριο δεχόταν την αγωγή του Α κατά την κύρια βάση της και εξαφανιζόταν η απόφαση αυτή ύστερα από έφεση του Β, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο μπορεί να εξετάσει την επικουρική βάση της αγωγής;

γ) Είναι νόμιμος ο περιορισμός του αιτήματος της αγωγής του Α από καταψηφιστικό σε αναγνωριστικό;

δ) Μπορεί το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, εξετάζοντας την έφεση του Β και διαπιστώνοντας ότι η αγωγή του Α είναι αόριστη, να εξαφανίσει την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου και να απορρίψει την αγωγή ως προς την επικουρική της βάση;

ε) Τι θα αποφασίσει το δικαστήριο για την ανακοπή του Β;

Θέμα 2

Ιστορικό

Ο Α ασκεί αγωγή κατά του Β λόγω αδικοπραξίας με αίτημα την καταδίκη του εναγομένου στην καταβολή 100.000 ευρώ ως αποζημίωση και 50.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Ο Β ισχυρίστηκε ότι αποκλειστικά υπαίτιος για την πρόκληση της ζημίας ήταν ο ενάγων. Το δικαστήριο δέχθηκε την αγωγή του Α εν μέρει και επιδίκασε σ’ αυτόν το ποσό των 50.000 ευρώ ως αποζημίωση και το ποσό των 5.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση με προσωρινώς εκτελεστή απόφαση. Ο Β επέδωσε την απόφαση στον Α στις 31-10-2013. Ο Α ασκεί έφεση στις 15-11-2013, γιατί δεν επιδικάστηκε σ’ αυτόν ολόκληρο το ποσό της χρηματικής ικανοποίησης. Ο Β στις 2-12-2013 ασκεί έφεση, ισχυριζόμενος ότι σε κάθε περίπτωση ο Α ήταν συνυπαίτιος στην πρόκληση της ζημίας σε ποσοστό 60%, και ζήτησε να μειωθεί αναλόγως το ποσό που επιδικάστηκε ως αποζημίωση. Μεταγενέστερα ο Β άσκησε αντέφεση, προσβάλλοντας το κεφάλαιο της χρηματικής ικανοποίησης που επιδικάστηκε στον Α από το πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Ο Α ισχυρίστηκε ότι η αντέφεση έπρεπε να απορριφθεί ως απαράδεκτη λόγω της άσκησης προηγούμενης έφεσης από τον Β. Στις 5-12-2013 ο Α, με εκτελεστό τίτλο την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, επιδίδει στον Β επιταγή προς εκτέλεση για τοιχίο των 50.000 ευρώ. Ο Β ασκεί ανακοπή κατά της επιταγής, ισχυριζόμενος ότι δεν επισπεύδεται νόμιμα η αναγκαστική εκτέλεση, διότι η απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου δεν έχει καταστεί τελεσίδικη και δεν υπάρχει εκτελεστός τίτλος. Στη συνέχεια ο Α επιβάλλει, τηρώντας τη νόμιμη διαδικασία, αναγκαστική κατάσχεση στα χέρια του Ε, εργοδότη του Β, με την επιταγή να μην καταβάλει στον Β τον μισθό του μέχρις ότου εξοφληθεί το ποσό των 50.000 ευρώ. Επιπλέον επιβάλλει, τηρώντας τη νόμιμη διαδικασία, αναγκαστική κατάσχεση στα χέρια του Μ, στον οποίον ο Β είχε εκμισθώσει ένα ακίνητο, με την επιταγή να μην καταβάλει στον Β τα μελλοντικά μισθώματα.

Ερωτάται

α) Είναι παραδεκτή η έφεση του Β;

β) Είναι παραδεκτός ο ισχυρισμός του Β περί συνυπαιτιότητας;

γ) Είναι παραδεκτή η αντέφεση του Β;

δ) Ορθώς επισπεύδει εκτέλεση ο Α κατά του Β και ποια η τύχη της ανακοπής του;

ε) Επιτρέπεται και με ποιους όρους η κατάσχεση στα χέρια του Ε και του Μ;

Θέμα 3

Ιστορικό

Ο Α, με βάση τελεσίδικη απόφαση που υποχρέωσε τον Β να του καταβάλει το ποσό των 100.000 ευρώ από σύμβαση έργου που είχαν καταρτίσει, του επέδωσε την 12-2-2014 επιταγή για καταβολή του εν λόγω επιδικασθέντος ποσού και την 15-02-2014 επέβαλε κατάσχεση σε ακίνητό του. Ο πλειστηριασμός του ακινήτου ορίστηκε για την 27-3-2014. Στις 10-3-2014 ο Β ασκεί ανακοπή με αίτημα την ακύρωση της επιβληθείσας κατασχέσεως για τους ακόλουθους λόγους: i) τα κονδύλια της επιταγής είναι αόριστα, ii) η απαίτηση για την ικανοποίηση της οποίας επισπεύδεται η αναγκαστική εκτέλεση είχε παραγραφεί πριν από την άσκηση της αγωγής, αλλά ο δικηγόρος του από αμέλεια παρέλειψε να προτείνει τον σχετικό ισχυρισμό, iii) η έκθεση κατασχέσεως δεν του επιδόθηκε νομίμως, διότι την παρέλαβε η μη σύνοικος πεθερά του (Π), μη επικαλούμενος όμως ότι υπέστη βλάβη, και iv) είχε ήδη ασκήσει αναψηλάφηση κατά της τελεσίδικης αποφάσεως. Επί του κατασχεθέντος ακινήτου ενεγράφη την 17-2-2014 προσημείωση υποθήκης ποσού 100.000 ευρώ προς εξασφάλιση ισόποσης απαιτήσεως του Γ κατά του Β. Ο εγχειρόγραφος (επισπεύδων) δανειστής Α πιστεύει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του κατά του Β από το τυχόν επιτευχθησόμενο πλειστηρίασμα, αν ο Γ αναγγείλει την ως άνω απαίτησή του στον επί του πλειστηριασμού υπάλληλο.

Ερωτάται

α) Είναι νόμιμοι και παραδεκτοί οι ως άνω λόγοι ανακοπής;

β) Θα μπορούσε ο Β με την ανακοπή του να προβάλει ένσταση συμψηφισμού, δηλώνοντας ότι συμψηφίζει την απαίτηση του Α με ανταπαίτηση που ο ίδιος ο Β διατηρεί κατ’ αυτού, η οποία είχε καταστεί ληξιπρόθεσμη λίγες ημέρες μετά την επίδοση της αγωγής στον Β;

γ) Υπάρχει άλλος λόγος ανακοπής που θα μπορούσε να προταθεί παραδεκτώς από τον Β;

δ) Είναι δικαιολογημένος ο φόβος του Α ότι δεν θα ικανοποιηθούν οι απαιτήσεις του;

Οδηγίες εξέτασης

Να απαντηθούν τα 2 από τα 3 θέματα.

Απαντήσεις

Δεν διατίθενται απαντήσεις επί του παρόντος.

Μπορείτε να στείλετε τις ενδεικτικές απαντήσεις σας, κάνοντας μία συνεισφορά.