Πολιτική Δικονομία ΙΙ – Ιούλιος 2014 (Κλιμάκιο Ορφανίδη – Σινανίδη – Δεληκωστόπουλου)

Θέμα 1

Ιστορικό

Ο εργολάβος Α πώλησε με συμβολαιογραφικό έγγραφο στον Β διαμέρισμα που βρίσκεται στην Αθήνα. Συμφωνήθηκε η σταδιακή αποπληρωμή του τιμήματος ανάλογα με την πρόοδο των εργασιών για την αποπεράτωση του διαμερίσματος. Η τελευταία δόση, που ενσωμάτωνε το ποσό των 15.000, συμφωνήθηκε υπό τον όρο της πλήρους αποπερατώσεως και παραδόσεως του διαμερίσματος («με το κλειδί», κατά την έκφραση της αγοράς). Ο Α, ισχυριζόμενος την αποπεράτωση, ζήτησε από τον Β την καταβολή του ποσού των 15.000, προσφερόμενος στην παράδοση του διαμερίσματος. Για την αποπεράτωση επικαλέσθηκε έγγραφη διαβεβαίωση του υπευθύνου του συνεργείου του.

Λόγω μη ανταποκρίσεως του Β, ο Α επισπεύδει αναγκαστική εκτέλεση με τήρηση της προδικασίας. Επιβάλλει στη συνέχεια αναγκαστική κατάσχεση σε οικόπεδο του Β στην Κρήτη και δρομολογεί πλειστηριασμό, που προσδιορίζεται προς διενέργεια τρεις μήνες αργότερα. Δέκα ημέρες πριν από την ημέρα του πλειστηριασμού ο Β ασκεί ανακοπή κατά της διαδικασίας αναγκαστικής εκτελέσεως. Προβάλλει ως λόγο τη μη ύπαρξη απαιτήσεως του Α που μπορεί να στηρίξει αναγκαστική εκτέλεση. Επικουρικώς, με το ίδιο δικόγραφο ανακοπής, ισχυρίζεται ότι διατηρεί κατά του Α ισόποση απαίτηση (15.000) από άλλη αιτία, την οποία προβάλλει σε συμψηφισμό, και ότι επί του οικοπέδου υφίσταται αναγκαστική κατάσχεση που έχει επιβάλει ο Γ για απαίτησή του κατά του Δ, που ήταν ο προηγούμενος κύριος του οικοπέδου.

Ο πλειστηριασμός διενεργήθηκε παρά την άσκηση της ανακοπής.

Κατά τη συζήτηση της ανακοπής, που έλαβε χώρα μετά τον πλειστηριασμό, ο Α απέκρουσε όλους τους λόγους ανακοπής. Ειδικά για την ανταπαίτηση ισχυρίσθηκε ότι εκκρεμεί ήδη αγωγή του Β εναντίον του και σε κάθε περίπτωση δεν υφίστανται για την ύπαρξη της έγγραφης απόδειξης, ενώ η αναγκαστική κατάσχεση αφορά χρέος του Δ προς τον Γ. Ο Β, κατά τον ισχυρισμό του Α, απέκτησε απλώς το ακίνητο από τον Δ ενώ ήταν κατασχεμένο.

Ερωτάται

α) Πώς κρίνετε τη νομική κατάσταση ως προς το παραδεκτό και το βάσιμο των λόγων ανακοπής, με συνεκτίμηση της τοποθετήσεως του Α;

β) Εγκύρως πραγματοποιήθηκε ο πλειστηριασμός, καίτοι είχε ασκηθεί η ανακοπή;

Θέμα 2

Ιστορικό

Η εταιρεία Α διατηρεί αξιώσεις κατά της εταιρείας Β από δύο συμβάσεις πωλήσεως εμπορευμάτων που καταρτίσθηκαν σε διαφορετικό χρόνο. Η Β δεν κατέβαλε το τίμημα και κατόπιν τούτου η Α άσκησε στο αρμόδιο δικαστήριο αγωγή κατά της Β με αίτημα να καταδικασθεί να της καταβάλει το ποσό των 25.000 ευρώ από την πρώτη και το ποσό των 17.000 ευρώ από τη δεύτερη σύμβαση πωλήσεως. Κατά της αγωγής η Β αμύνθηκε με την προβολή της ενστάσεως για μείωση του οφειλόμενου τιμήματος κατά ποσοστό 50% λόγω ελαττωμάτων των πωληθέντων πραγμάτων και ως προς τις δύο συμβάσεις πωλήσεως.

Εκδόθηκε απόφαση του δικαστηρίου που έκανε εν μέρει δεκτή την αγωγή ως προς την πρώτη σύμβαση κατά το ποσό των 18.000 ευρώ, ενώ δέχθηκε την αγωγή πλήρως ως προς τη δεύτερη. Η απόφαση επιδόθηκε με πρωτοβουλία της Α.

Εντός της νομίμου προθεσμίας η Β άσκησε έφεση, με την οποία ζήτησε την εξαφάνιση της πρωτοβαθμίου αποφάσεως ως προς τη δεύτερη σύμβαση λόγω εσφαλμένης απορρίψεως της ενστάσεώς της. Έξι μήνες αργότερα, και πάντως εγκαίρως πριν από τη συζήτηση της εφέσεως, η Β καταθέτει δικόγραφο προσθέτων λόγων εφέσεως και ως προς την πρώτη σύμβαση, με επίκληση του λόγου εφέσεως ότι εσφαλμένως έγινε εν μέρει μόνο δεκτή η ένστασή της για τη μείωση του τιμήματος. Μετά την εξέλιξη αυτή, η Α ασκεί αντέφεση ως προς την πρώτη σύμβαση. Προβάλλει ως λόγο ότι εσφαλμένως το Πρωτοδικείο δέχθηκε την ύπαρξη ελαττωμάτων, ισχυρισμό που είχε προβάλει και πρωτοδίκως.

Το δευτεροβάθμιο δικαστήριο θεωρεί την αγωγή αόριστη ως προς την πρώτη σύμβαση. Λόγω όμως της μη προβολής σχετικού λόγου εφέσεως από τη Β, θεωρεί ότι εμποδίζεται να ασχοληθεί με το θέμα αυτό. Κατά τα λοιπά, απορρίπτει την έφεση της Β ως προς τη δεύτερη σύμβαση ως ουσία αβάσιμη, ενώ απορρίπτει ως απαραδέκτως ασκηθέντες τους πρόσθετους λόγους και ως απαραδέκτως ασκηθείσα την αντέφεση ως προς την πρώτη σύμβαση πωλήσεως.

Ερωτάται

1. Είναι ορθή η απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου σε σχέση με τα θέματα της αοριστίας της αγωγής και του απαραδέκτου προσθέτων λόγων εφέσεως και αντεφέσεως;

Θέμα 3

Ιστορικό

Ο Α, με βάση προσωρινώς εκτελεστή απόφαση, επισπεύδει αναγκαστικό πλειστηριασμό σε ακίνητο του Β. Κατά της αποφάσεως του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου ο Β ασκεί εμπροθέσμως έφεση. Ο πλειστηριασμός λαμβάνει χώρα με υπερθεματιστή τον Υ. Στη σχετική διαδικασία αναγγέλλονται και άλλοι δανειστές του Β, που αξιώνουν συμμετοχή στη διανομή του πλειστηριάσματος χωρίς όμως να διαθέτουν εκτελεστό τίτλο. Ο επί του πλειστηριασμού υπάλληλος, με τη σύμφωνη γνώμη και του οφειλέτη Β – που επιφυλάχθηκε των δικαιωμάτων του από την έφεση –, κατατάσσει στο σύνολο του πλειστηριάσματος τον Α με την ιδιότητα του επισπεύδοντος. Στο μεταξύ ο Γ ισχυρίζεται ότι αυτός είναι ο πραγματικός κύριος του ακινήτου, και όχι ο Β, δυνάμει εκτάκτου χρησικτησίας που είχε ολοκληρωθεί ήδη πριν από την επιβολή της αναγκαστικής κατασχέσεως. Ο Υ αλλά και οι Α και Β αντικρούουν τον ισχυρισμό του Γ και ισχυρίζονται ότι σε κάθε περίπτωση ήταν ενήμερος για τη διαδικασία αναγκαστικής εκτελέσεως κατά του Β και δεν αντέδρασε εγκαίρως. Παράλληλα εκδίδεται απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου που δέχεται την έφεση του Β, εξαφανίζει την πρωτόδικη απόφαση και απορρίπτει την αγωγή.

Ερωτάται

α) Ορθώς έγινε η κατανομή του πλειστηριάσματος;

β) Απέκτησε ο Υ την κυριότητα του ακινήτου στη βάση της παραδοχής ότι ο Γ ήταν ο πραγματικός κύριος του ακινήτου;

γ) Είναι νομικά κρίσιμος ο ισχυρισμός των Υ, Α και Β σε σχέση με τον ισχυρισμό του Γ;

δ) Η ευδοκίμηση της εφέσεως και η απόρριψη της αγωγής του Α επηρεάζουν το κύρος του πλειστηριασμού;

Οδηγίες εξέτασης

Να απαντηθούν τα 2 από τα 3 θέματα (και στις δύο εξεταστικές).

Σεπτέμβριος 2014: Επιτρέπεται η χρήση ασχολίαστων κωδίκων.

Απαντήσεις

Δεν διατίθενται απαντήσεις επί του παρόντος.

Μπορείτε να στείλετε τις ενδεικτικές απαντήσεις σας, κάνοντας μία συνεισφορά.